Des poussières de toi

Er zijn mensen die verdwijnen zonder echt weg te gaan.

Ze verhuizen. Ze kiezen een andere weg. Ze sterven. Of ze lopen langzaam uit je leven, zonder ruzie, zonder drama, zonder een duidelijk einde.

En toch kom je ze nog tegen.

Niet op straat.

Maar overal om je heen.

Een liedje dat onverwacht begint. Een geur die je ineens herkent. Een terras waar je nooit eerder op lette. Een kleur. Een blik. Een manier waarop iemand zijn hoofd draait terwijl hij luistert.

Het zijn geen herinneringen die je bewust oproept.

Ze dienen zichzelf aan.

Alsof iemand heel zachtjes op de deur klopt.

We denken vaak dat loslaten betekent vergeten.

Misschien is dat wel de grootste vergissing.

Vergeten is zeldzaam.

En misschien ook helemaal niet wenselijk.

Sommige mensen verdienen het juist om ergens in ons te blijven wonen.

Niet omdat we terug willen.

Maar omdat zij deel zijn geworden van de manier waarop we naar de wereld kijken.

Liefde laat sporen na.

Niet altijd grote.

Soms nauwelijks zichtbaar.

Een voorkeur voor een bepaald restaurant.

Een boek dat je anders nooit had gelezen.

Een stad die voorgoed een andere betekenis heeft gekregen.

Een lied dat je niet meer kunt horen zonder even stil te worden.

Dat zijn geen ketenen.

Dat zijn sporen.

Misschien lijkt liefde daarom wel op stof.

Niet het stof dat zich ophoopt.

Maar de kleine stofdeeltjes die alleen zichtbaar worden wanneer het zonlicht precies goed door het raam valt.

Ze waren er al die tijd.

Je zag ze alleen niet.

Zo zijn er ook mensen.

Ze verdwijnen uit je dagelijks leven.

Maar op onverwachte momenten zie je ineens weer iets van hen.

Niet henzelf.

Maar wat zij hebben achtergelaten.

We zijn allemaal verzamelingen van ontmoetingen.

Niemand wordt gevormd door zichzelf alleen.

Een leraar.

Een vriend.

Een ouder.

Een collega.

Een toevallige ontmoeting op een station.

Een liefde die een seizoen duurde.

Sommige mensen blijven jarenlang.

Anderen maar heel even.

Dat zegt verrassend weinig over hun betekenis.

Misschien is de duur nooit de juiste maat geweest.

Er zijn gesprekken van tien minuten die je jaren later nog kunt terughalen.

En er zijn jaren waarin nauwelijks iets verandert.

Sommige mensen lopen een klein stukje met je mee.

Maar veranderen wel de richting waarin je verder loopt.

Dat maakt afscheid ook ingewikkeld.

We nemen afscheid van de persoon.

Niet van wat die persoon in ons heeft achtergelaten.

Dat blijft.

Soms merkbaar.

Vaker onzichtbaar.

Zoals stofdeeltjes in het licht.

Misschien hoeven we daar ook niet tegen te vechten.

Niet iedere herinnering vraagt om een nieuw begin.

Sommige herinneringen zijn zelf het nieuwe begin geweest.

Ze hebben je zachter gemaakt.

Of moediger.

Of voorzichtiger.

Ze hebben je geleerd wat je zoekt.

Of juist wat je nooit meer wilt verliezen.

Er is een verschil tussen vasthouden en meedragen.

Vasthouden laat je stilstaan.

Meedragen laat je verder lopen.

Misschien is dat wat de tijd uiteindelijk doet.

Niet alles uitwissen.

Maar scherpe lijnen veranderen in zachte contouren.

Niet minder werkelijk.

Alleen minder pijnlijk.

En soms, heel even…

…valt het licht precies goed.

Je ziet iemand in de verte.

Je hoort een paar noten van een lied.

Je ruikt een parfum dat je jaren niet bent tegengekomen.

En zonder dat je ernaar hebt gezocht, is er ineens weer iets van die ander.

Niet zwaar.

Niet verdrietig.

Alleen aanwezig.

Als fijne stofdeeltjes die altijd al om je heen waren.

Een andere blik.