Realisme of struisvogel?

Niemand staat graag stil bij slecht nieuws.

Niet bij een medische uitslag.

Niet bij een relatie die steeds stiller wordt.

Niet bij een onderneming die onder druk staat.

En al helemaal niet bij een stapel brieven waarvan je eigenlijk al weet wat erin staat.

Dat is menselijk.

We hopen.

We wachten.

We stellen uit.

Niet omdat we onverantwoordelijk zijn.

Maar omdat de werkelijkheid soms zwaarder voelt dan we op dat moment kunnen dragen.

Optimisme heeft een schaduwkant

Optimisme is een prachtige eigenschap.

Het helpt ons door moeilijke periodes.

Het maakt ondernemen mogelijk.

Het laat ons geloven dat morgen beter kan zijn dan vandaag.

Maar optimisme kent ook een grens.

Er komt een moment waarop hoop niet langer vooruit helpt, maar verhindert dat je ziet wat er nú is.

Dan wordt optimisme geen kracht meer.

Maar een schuilplaats.

De struisvogel bestaat niet

We spreken vaak over struisvogelgedrag.

Alsof iemand bewust zijn kop in het zand steekt.

In werkelijkheid gebeurt het veel subtieler.

Je opent die ene envelop morgen wel.

Je stelt dat telefoontje nog een week uit.

Je zegt tegen jezelf dat het vast meevalt.

Dat eerst nog dit moet gebeuren.

Of dat je later meer overzicht hebt.

Dat voelt niet als ontkennen.

Het voelt als uitstellen.

Totdat uitstel een gewoonte wordt.

De feiten veranderen niet door weg te kijken

Er is een bijzondere rust die ontstaat wanneer je besluit alles op tafel te leggen.

Niet omdat de situatie daardoor eenvoudiger wordt.

Integendeel.

Soms ziet de werkelijkheid er op papier zelfs moeilijker uit dan in je hoofd.

Maar iets verandert wel.

Je stopt met gissen.

Je stopt met hopen dat het vanzelf anders blijkt te zijn.

Je weet waar je staat.

En pas vanaf dat punt kun je werkelijk kiezen.

Autonomie begint met de waarheid

Autonomie wordt vaak verward met onafhankelijkheid.

Alsof autonomie betekent dat je niemand nodig hebt.

Voor mij betekent autonomie iets anders.

Het betekent dat je bereid bent beslissingen te nemen op basis van de werkelijkheid, ook wanneer die werkelijkheid ongemakkelijk is.

Dat vraagt moed.

Want de waarheid geeft niet altijd de uitkomst die je wenst.

Maar ze geeft je wel iets terug wat uitstel langzaam afneemt.

Regie.

Er zijn geen perfecte keuzes

Sommige situaties kennen geen mooie oplossing.

Alleen minder slechte.

Dat voelt oneerlijk.

We blijven vaak zoeken naar een uitweg waarbij niemand teleurgesteld raakt.

Waarbij alles blijft zoals het was.

Waarbij de rekening uiteindelijk vanzelf verdwijnt.

Soms bestaat die uitweg niet.

En juist dan wordt kiezen een vorm van volwassenheid.

Niet omdat de keuze prettig is.

Maar omdat niet kiezen óók gevolgen heeft.

Misschien herken je dit

Misschien gaat dit niet over geld.

Misschien gaat het over een medische uitslag die je blijft uitstellen.

Een relatie waarvan je weet dat er een gesprek moet komen.

Een onderneming die een moeilijke beslissing vraagt.

Een ouder die steeds afhankelijker wordt.

Of een droom waarvan je langzaam begint te vermoeden dat hij een andere vorm moet krijgen.

De omstandigheden verschillen.

Het patroon nauwelijks.

We hopen vaak dat de werkelijkheid verandert terwijl wij wachten.

Meestal verandert alleen de tijd.

Een andere blik.